Hoe ga je om met het overlijden van een collega?

Afgelopen maandag ontving ik het verdrietige nieuws dat een collega plotseling overleden is. Zomaar uit het niets. Naast dat ik dit zelf een plek moet geven, is het als docent ook mijn taak om leerlingen te begeleiden zodat zij ook hun verdriet kunnen uiten en het een plek kunnen gaan geven. Heeft iemand daar ervaring mee? Hoe pak je dat aan? En speel je als docent godsdienst / levensbeschouwing daar een extra grote rol in?  

You need to be a member of perspectiefdocenten to add comments!

Join perspectiefdocenten

Email me when people reply –

Replies

  • Ik heb een keer een klas een afscheidsboekje laten maken. Ik gaf ze allemaal een A5 blaadje. Dit beschreven /  beplakten ze met allerlei positieve gedachten. Alle blaadjes bij elkaar vormden een boekje en werd aan de familie overhandigd. De klas vond het erg prettig om ieder voor zich, en toch weer samen na te denken over de positieve inbreng die de persoon in hun leven had gehad.  Ook de familie kon dit waarderen.

  • Er zijn op een school altijd leerlingen waarvan een ouder of ander familielid ernstig ziek is of al overleden zijn. In mijn lessen is er altijd ruimte voor een gesprek over verlies. Soms komt het spontaan nav een bepaald onderwerp en soms stuur ik het. Aan deze gesprekken geef ik altijd alle ruimte die nodig is maar zorg er altijd wel voor dat de les een positief einde krijgt. Ik merk altijd dat leerlingen bij persoonlijke verhalen verlieservaringen heel goed kunnen luisteren en elkaar ook in hun waarde laten. Er worden vragen gesteld, tips gegeven, ervaringen uitgewisseld, er word gehuild, geknuffeld en gelachen. De leerlingen met ernstig zieke ouders of familieleden spreek ik vaak even aan op de gang of na de les om te vragen hoe het gaat of ze komen zelf even bij mij. Wat ik ook geleerd heb in de jaren is dat veel leerlingen het fijn vinden om op school te zijn in een periode van ernstig ziekte thuis. Ze kunnen zichzelf en vrolijk zijn, gewoon lekker lol maken met vrienden (en dat mag)!

    Niet alle leerlingen willen hun verhaal vertellen en dan dring ik niet aan. Ik probeer altijd wel duidelijk te maken dat ze iemand moeten zoeken waarmee ze kunnen praten omdat dit belangrijk is voor henzelf. Sinds kort is er in Flevoland een site voor basisschool kinderen en leerlingen in het vo. Een schitterende site waarin jongeren hun verhaal kwijt kunnen en tips krijgen. Een aanrader om te bezoeken voor iedereen die met jongeren werkt. Kaartjes zijn ook te bestellen die kun je uitdelen aan leerlingen die zich niet zo gemakkelijk uiten.

    www.dewereldvanverschil.nl

    Clara..

     

    • Beste Carla,

      Bedankt voor je reactie. Ik heb deze week heel duidelijk gemerkt dat iedere leerling het verlies op zijn eigen manier verwerkt. De ene leerling is er helemaal van 'ondersteboven' en begint af en toe spontaan te huilen, terwijl de ander gewoon doorgaat alsof er niks is gebeurd. Dat is soms lastig. Want ook voor deze leerlingen kan zo'n gebeurtenis impact hebben, ook al laten ze het niet zo aan de buitenkant zien.

      Wij hebben op school een 'gedenkplek' ingericht. Leerlingen en ook veel oud-leerlingen gaan hier op hun eigen moment even naartoe om wat op te schrijven, stil te zijn of om samen wat herinneringen op te halen. Ook in de les is er veel gelegenheid om erover te praten. Het is inderdaad mooi dat leerlingen op zo'n moment echt naar elkaar luisteren en met elkaar in gesprek zijn. Regelmatig blijven er leerlingen na de les even 'plakken' om hun verhaal kwijt te kunnen. Het is een bijzondere tijd. 

      Bedankt ook voor de tip 'dewereldvanverschil'. Ik heb deze site doorgemaild naar mijn teamleider. De site ziet er goed uit! 

      Ik vind het ook bijzonder hoe wij als docententeam met elkaar meeleven. Niet iedereen is even hecht met elkaar, maar het bindt ons ook wel samen. Vind jij dat je als docent godsdienst/levensbeschouwing een extra belangrijke taak hebt in zo'n tijd op school? Zowel naar leerlingen als naar collega's? 

      Mattijs

    • Heeft een docent GD/LB een extra belangrijke taak bij verlieservaringen? Dat weet ik eigenlijk niet. Het verlies van een collega hebben wij op school niet meegemaakt.  Zowel collega's als leerlingen weten dat ze bij me aan kunnen kloppen. Ik zal ook altijd een praatje maken om te polsen of er behoeft aan een gesprek is. Opdringen zal ik me nooit maar we hebben wel iets te bieden lijkt me. 

      Clara

This reply was deleted.